En de kinderen dan..?

Kleine kinderen zijn ‘killing’ voor je relatie. Althans daar lijkt het op als ik de verhalen van veel mensen in mijn praktijk mag geloven. Met de komst van een baby wordt je leven ineens totaal anders. Je kunt niet meer gaan en staan waar je wilt, je hebt last van slapeloze nachten, moeheid en onzekerheid. Tel daarbij op je werk, als vrouw je veranderende lichaam, en in no time verandert je relatie die zo goed was in een soort bedrijf waar ieder zijn taak heeft. Herkenbaar?

De meeste mensen die naar mijn praktijk komen zijn in de leeftijd van 30 tot 50 jaar, en hebben meestal één of meer kinderen, beiden een baan, en een druk sociaal leven. In deze hectische periode heb je opeens veel verantwoordelijkheden, meer dan dat je ooit in je leven hebt gehad. De meeste mensen houden het allemaal wel draaiende, maar verliezen daarbij hun partner uit het oog. Je ziet elkaar wel, maar het gaat nergens meer over, behalve over de hypotheek, de tuin, de kinderen, hun schoolprestaties, sporten etc, etc.

Een gevoel van leegte en van niet verbonden zijn ontstaat vaak geleidelijk. Veel stellen krijgen meer ruzie over van alles en nog wat, anderen ervaren alleen een veel grotere afstand naar elkaar toe. In sommige gevallen begint één partner ( of beide) een affaire. Vaak komen stellen bij mij in de praktijk als dit is uitgekomen. Ik vind het altijd weer opvallend dat in de meeste gevallen de reden voor de affaire is dat er meer aandacht en genegenheid voor de ‘dader’ is bij degene met wie hij/zij vreemdgaat.

En dat geeft meteen aan wat er mis is in de relatie: er is geen aandacht voor de behoeftes van de ander. Met de komst van kinderen, baan, huis, kortom het volwassen leven schiet dat er volledig bij in. Terwijl we dat soort aandacht allemaal wel degelijk nodig hebben. Aandacht voor onszelf als persoon, voor wie we zijn, wat we willen, wat we dromen en wat onze angsten zijn. Daar moet het in de relatie af en toe ook over gaan, in plaats van alleen over wie wat betaalt en de kinderen uit school haalt.

Jasper en Karen zijn zo’n stel. Jasper is piloot en Karen is lerares Nederlands op een middelbare school. Ze zijn beiden begin 40 en hebben 3 kinderen van 8, 6, en 4 als ze bij mij in de praktijk komen. Karen is al bij de huisarts geweest met vermoeidheidsklachten en heeft een paar weken ziekteverlof. Ze voelt zich echter niet alleen moe maar vooral ook uitgeblust, van het rennen van hot naar her, en het altijd maar alles in goed banen leiden. Vooral als Jasper er niet is omdat hij vliegt dan vliegt het haar letterlijk aan. Ze dacht zelfs dat ze al in de overgang was omdat ze een soort opvliegers kreeg. Dat blijkt niet zo te zijn, maar we kijken tijdens de sessies naar hun leven en komen tot de conclusie dat ze een deel van zichzelf en van hun relatie geen aandacht meer hebben gegeven. De rol van moeder en vader en provider gaat ze prima af, maar ten koste van hun rol als Jasper en als Karen. We gaan uitzoeken welke behoeftes er bij beiden niet worden vervuld. Karen wil meer tijd voor zichzelf, om te reflecteren, rust te krijgen. Jasper zou meer met zijn wielrenteam willen doen. Dat heeft hij de afgelopen 2 jaar steeds minder gedaan omdat hij dat niet leuk vond voor Karen. Hoe kunnen ze dat gaan organiseren? Ze worden heel creatief met oplossingen en gaan die thuis uitproberen. Een ander probleem is de echte aandacht voor elkaar, niet als moeder en vader, maar als persoon. Ze gaan bewust meer tijd vrijmaken, zowel in hun hoofd als in de praktijk, om er te zijn voor de ander. Wat houdt ze bezig, waar lopen ze tegenaan? Hierover praten geeft meer verbinding, en dat hebben ze allebei nodig.

Hoe kijk jij hier tegenaan? Herken je deze problematiek? Kun je hierover praten met je partner?

Posted on May 25, 2016 .