Kinderen: Confetti of Tijdbom voor je relatie?

kinderen.png

Je leeft 9 maanden toe naar de geboorte van jullie eerste kind:  hoe zal het zijn, zo’n klein lief wurmpje in je armen, je kunt je er bijna geen voorstelling van maken. De media in de vorm van alle bladen voor jonge ouders laten lachende mooie moeders en vaders zien, met lachende mooie baby’tjes op de arm. En als het eenmaal zover is dan leef je de eerste weken in een soort roes: de bevalling, verschrikkelijk, of het nu een natuurlijke bevalling is of een keizersnede: zeker in het calvinistische Nederland is het geen pretje om een kind ter wereld te brengen. Hechtingen, lekkende en pijnlijke borsten, en dan natuurlijk daarna die doorwaakte nachten. Want zeker als moeder die borstvoeding geeft ( en dat moet want anders gebeuren er allemaal akelige dingen met je kind) moet je dag en nacht paraat staan. Na een aantal weken is dan ineens het zwangerschapsverlof op, en dan moet je met je vermoeide uitgewoonde lijf ook nog aan het werk. En partnerlief staat erbij, kijkt ernaar en weet eigenlijk niet wat er precies verwacht wordt.

Lieve jonge ouders: dit is het moment waarop je naast de aandacht voor je kindje ook de draad samen weer moet gaan oppakken. Want jullie zijn weliswaar met z’n 3tjes, maar de basis van jullie relatie heeft meer nodig dan alleen vadertje en moedertje spelen. Ik zie in mijn praktijk dat in die periode de kiem ligt voor latere relatieproblemen. De Grote Verwijdering onstaat vaak in deze tijd. Het is druk, druk, druk, de carriëres vragen aandacht, de kindertjes, familie, vrienden. En jullie als stel? Jullie die in  de tijd voordat jullie een gezin vormden zo naadloos wisten wat je aan elkaar had? Die aan één blik genoeg hadden om te weten wat de ander dacht? Die rustig 3 keer op een dag seks hadden? Ja maar, zul je zeggen, dat was voordat de kinderen kwamen. Daar hebben we nu de tijd en de energie niet meer voor. Precies: daar gaat het uiteindelijk mis. Alle aandacht gaat uit naar de BV die jullie samen vormen, en niet naar elkaar als partner, want die partner die is er toch wel, die houdt immers van ons? Jazeker, maar dat blijft niet zo zonder dat je daar aan blijft werken.

In mijn praktijk zie ik veel stellen die kinderen op de basisschool hebben en al jaren niet of nauwelijks seks mee hebben, haast nooit samen een avondje weggaan, en in het dagelijks leven al helemaal geen positieve aandacht meer voor elkaar hebben. Worst-case scenario is dan dat er opeens iemand op het werk, de sportclub of waar dan ook op je pad komt die wel heel veel aandacht voor je heeft, met wie je zo goed kunt praten, ook over je relatie die eigenlijk op zijn gat ligt. En dan wordt je verliefd. Want je snakt naar echte aandacht. Simpel as that! 

Moraal van dit verhaal: laat het niet gebeuren, blijf je eigen partner altijd boven alles (ja ook de kids) stellen en investeer in positieve aandacht voor elkaar.

Posted on January 18, 2014 and filed under stress en ruzie.